De volgende dag heb ik afgesproken met John om in dienst te gaan en doen straatwerk in de metrohaltes aangezien het vreselijk regent. We hebben maar een paar gesprekken maar die zijn echt de moeite waard.
Daarna nodigt John me uit op een feestje dat hij organiseert. We trekken nog langs mijn appartement om me om te kleden en ik volg. Hij neemt me mee naar de rand van de stad, waar zijn appartement is. Samen met nog enkele andere jongens uit de Oekraïense gemeente ruimen we op en maken we de eerste voorbereiding voor het eten. Stelselmatig druipen de gasten binnen. En dan gebeurt er iets dat ik in onze Belgische cultuur niet kan inbeelden. In plaats van dat ze gewoon plaatsnemen en verwachten entertained te worden gaan ze allemaal (ook degenen die nog nooit in John's appartement geweest zijn) naar de keuken om te helpen met het eten. En niet zomaar helpen. Drie dames beginnen binnen een minuut na aankomst met het deeg te maken, de anderen zijn dan al bezig met de drank, de afwas en zelfs een laatste beetje stofzuigen. Het lijkt allemaal instinctief, alsof hun onderbewustzijn zegt dat dat is wat ze moeten doen. Alsof dat een Oekraïense sociale regel is waar iedereen zich onbewust aan houdt.
We maken een soort van dumplings met een vullingmix van aardappelen en wat lijkt op een Royco-soep-poeder. Als het deeg klaar is wordt er een klein tafeltje uitgekozen dat met bloem en een krachtige Italiaanse armbeweging wordt omgedoopt tot werktafel. Een man bewerkt het deeg vurig en snijdt met behulp van een glas cirkelvormige stukken deeg uit. Met zijn zevenen zitten we rond tafel en vullen we die stukken met de puree en pletten we ze tot dumplings. Ondertussen komen er meer gasten binnen die ogenschijnlijk routineus beginnen met het marineren van het vlees. Te midden van al dit gewoel sta ik. Ik observeer en glimlach ook al versta ik geen woord van wat er gezegd wordt. Af en toe vertaalt John wat er gezegd wordt. Het lijkt wel één groot Oekraïense gezin dat blij is na een lange dag weer bij elkaar te zijn.
Als iedereen gearriveerd is, zetten we ons op de grond rond een geïmproviseerde tafel. De gerechten volgen zich zeer atypisch op. Eerst komen de dumplings aan de beurt, die zijn ondertussen vermengd met stevige boter en geserveerd met een soort van roomkaas die verdacht veel kenmerken van mayonaise heeft. Het fruit en de chocolade staan daarna op het menu. Ook het gebak dat een van de vrouwen maakte wordt gesmaakt.
En dan als je denkt dat het afgelopen is komen er nog 3 gangen van vlees en brood langs je neus. Het hele maal wordt ondersteund door een molen van verhalen en gelach. De meest onmogelijke verhalen over Tsjechische maffiosi worden geserveerd met een Oekraïense enthousiasme van formaat. Het is een heerlijke avond en het afscheid valt zwaar, ook al heb ik maar 2 dagen met deze mensen doorgebracht. We wisselen contactgegevens en zeg onnoemelijk veel keer 'Bye'.
Op naar andere oorden nu, op naar Berlijn!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten