Rond de middag stap ik af in het Hauptbahnhof van Keulen. In de aankomsthal sta je bijna onder het bekendste gebouw van Keulen, zijn Dom. Nadat een machine mijn bagage blijkbaar in de grond meeneemt ga ik op pad. Het verkeerde pad zo blijkt want ik dwaal bijna een uur lang rond in een buitenwijk van Keulen op zoek naar het centrum. Ik beland zo terug bij de Dom en ga nu in de juiste richting.
In de Hohe Straße, de grootste Winkelstraat van Keulen is het opvallend druk, ondanks dat alle winkels gesloten zijn. Ik zet mij binnen voor koffie en de eerste bui dient zich aan. Die verdwijnt even snel als ze gekomen is en met een Nougat-muffin zoek ik de voornaamste bezienswaardigheden op in Keulen. Zo ontdek ik dat Keulen meer dan een miljoen inwoners heeft. Dat is dus evenveel als het metropole Brussel en de vierde grootste stad van Duitsland. Toch heeft de hele stad een zeer compacte samenstelling.
Ik trek via de Deutzer Brücke de Rijn over. Het uitzicht doet mij denken aan Rotterdam. Een skyline van verwaande hypermoderne architectuur gegoten in projecten die enkel toegankelijk zijn voor de Happy Few. Aan de andere kant van de rivier staat mij na een wandeling de skyline van de stad te wachten: De Hohenzollernbrücke die toegang geeft tot de immense Dom. De brug hangt vol met de alombekende gegraveerde slotjes. Maar zo talrijk als hier heb ik ze nog niet veel gezien. In alle kleuren, vormen en uitvoeringen geven ze de anders zware, kille brug een verwarmende hippie-toets.
Weer aan de andere kant aangekomen bezoek ik het Ludwig-museum. Ik heb er veel over gehoord en ben dus benieuwd of het de moeite is. Het museum bevat een indrukwekkende verzameling hedendaagse kunst. Op een paar stukken na, loop ik eerder vlot door het museum en sta al gauw terug buiten. Ik kom tot de conclusie dat ik niet echt geloof in 'moderne kunst'. Althans niet de meeste werken die hier tentoongesteld staan. Ik kijk al uit naar de musea die ik zal bezoeken in Berlijn, waar échte meesterwerken liggen. Waar een verhaal aan vast hangt en die moeiteloos emotie doet opwellen.
Het meest onder de indruk ben ik van de Dom. De 157 meter hoge torens steken puntig de donkergrijze lucht in. Het zwarte marmer is op zijn zachtst uitgedrukt indrukwekkend, maar ik verkies de term angstaanjagend. Overal waar ik in de stad ga voel ik de kathedraal over mij hangen. Alsof het elke stap die ik zet volg, en elk contact dat ik maak beoordeel. Alsof mijn woorden worden berispt en elke gedachte op de drukbelopen straten worden gegooid. Als ik mij in deze moderne maatschappij al zo voel, hoe moet iemand zich dan in de strikt katholieke samenleving van 100 jaar geleden zich gevoeld hebben? Iemands extreme vroomheid zou misschien worden beloond met een behaaglijk gevoel van bescherming en zekerheid. Maar voor de meeste mensen zal de kathedraal een vloek geweest zijn. Mijn afschuw voor de methodes van de katholieke kerk groeit zienderogen.
Het is al donker en hoe graag ik ook de verlichte skyline wil bewonderen, het regent te hard om mij nog naar buiten te begeven. Zeker met de gedachte dat ik een hele nacht in een slaapcoupé met 6 andere mensen moet slapen. Ik zet mij dus voor de volgende 3 uur bij Starbucks met het mijn gedachten, enkele americano's en een gezonde portie sitcoms.
Nu kan het echte werk beginnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten