Zondag loop ik door het nieuwe deel van de stad. Er ligt een prachtig park temidden van een drukke laan. Plots zie ik naast me een man uit een gebouw komen. Hij duwt een kinderwagen vooruit en heeft een pak aan. Dat kan niet anders: getuigen! Ik keer om en blijf langs het bewuste gebouw staan. Via de website had ik al proberen op te zoeken waar er gemeentes in de buurt van het centrum lagen maar dat leek minder vanzelfsprekend dan ik dacht. Maar ineens had ik er een gevonden. Ik stap het kleine halletje binnen en een oudere mevrouw die duidelijk geen Engels kan roept er iemand bij. Een man komt me tegemoet, zijn naam is Jovani, maar ik moet hem John noemen. Hij nodigt me uit om mee naar het programma te komen luisteren, ik aarzel even omdat ik in mijne gewone kledij ben en de hele dag heb rondgelopen op de Praagse burcht. Maar ik stem in en volg John nieuwsgierig. Ik kom terecht in een kleine garderobe/hal. Hier staan een 20-tal stoelen opgesteld om meer plaats te maken daar de hoofdzaal volledig vol zit. John reikt me een Engelstalige Wachttoren aan en ik volg de laatste 10 paragraven van de vergadering mee. Ik versta er dan wel geen woord van, maar dat hoort bij de charme van een wereldwijde eenheid.
Na de vergadering kom ik te weten dat dit geen Tsjechische gemeente is maar een Oekraïnse. Blijkbaar verblijven veel Oekraïners in Tsjechië omdat de werkgelegenheid in hun eigen land zich op een laag pitje begeeft. En waarschijnlijk omdat Tsjechië op vlak van cultuur en taal beter aansluit op wat ze kennen in tegenstelling tot de echte West-Europese landen. Veel mensen komen nieuwsgierig naar me toe en stellen zich voor. Maar ik kom al gauw tot de conclusie dat ze hier niet echt veel Engels praten. Ik kan met moeite communiceren maar met behulp van gebaren en tekeningen komen we er.
Als we terug buiten zijn, nodigt John me uit om met wat broeders en zusters pizza te gaan eten. Ik stem wederom in en stap mee de auto in. Ik raak helemaal de draad kwijt als Anatolio, de chauffeur, zich een weg baant door het plakkende spinnenweb van straten. Er staat mij een boeiende avond te wachten waar ik uitvoerig vertel over het leven in België met zinnen als: "Nothing free in Belgium" en "добре добре" (goed, goed)
en mijn demonstratie van de Franse taal die met een uitbundig lachen wordt onthaald. Vreemd genoeg leer ik dus meer over de Oekraïnse levenswijze dan van de Tsjechische.
Na een heerlijke avond bedank ik iedereen en zetten John en Anatolio mij af aan mijn appartement. Uitgeput maar tevreden val ik in slaap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten