Praha

In het station word ik overspoeld door nieuwe ervaringen. Een Slavische taal met de verwarrende diakritische tekens omringt mij. Ik koop tickets voor het openbaar vervoer en ga op zoek naar mijn appartement. Met de tram doorkruis ik het centrum en krijg ik mijn eerste indrukken van de stad. Ik moet spontaan denken aan Boedapest. Het duurt een half uur vooraleer ik bij de halte U Zvonu afstap. Gelukkig heeft de host van mijn appartement mij duidelijke instructies gegeven over het traject van het station naar het appartement. 

Ik verblijf in een buitenwijk van Praag en laat die nu net in een heuvelachtig gebied liggen. Geen lachertje om je bagage een steile helling met slecht aangelegde voetpaden op te slepen. 

Het appartement is ruim en proper. Alleen de afwezigheid van voldoende dekens en dekens die groot genoeg zijn voor mijn lompe lijf zal mij diezelfde nacht storen. De man die me binnenliet is rond de 50 en volgens de deurbel heet hij Stanislav. Hij rammelt een ingestudeerd tekstje af waarin hij me duidelijk maakt waar we ons bevinden, geeft me de sleutels en wenst me veel plezier. Na (eindelijk) een douche te hebben genomen trek ik eropuit. 

Te voet ga ik van de buitenwijk naar het centrum. Het is een fantastische eerste aanraking met de stad. Ik steek de rivier de Moldau over en plots waan ik me weer over de Donau in Boedapest. Statige, veelkleurige gebouwen sieren de kaaien en laten me kennismaken met de prachtige historische en architecturale rijkdommen van deze stad. Ik trek naar een van de belangrijkste straten van de stad: de Václavské Náměstí. Hotels uit gouden tijden en winkels met sterallures sieren deze grote laan en als superieure kroon op deze opeenvolging van stedelijke kastelen staat het Nationaal museum. Een prachtig majestueus gebouw dat symbool staat voor het Tsjechische nationaal bewustzijn. 

Op die  Václavské Náměstí loop ik mijn eerste Starbucks binnen. Daar verandert de barista mijn naam in Jessie J. Laat ik het opvatten als een grapje. Daar sla ik de kaart van Praag open en probeer grip te krijgen op de immense stad. Vandaag verken ik het alom bejubelde oude centrum. Woorden komen te kort om de grootste trekpleister, de oude markt, te beschrijven. Je kan hier makkelijk een dag rondhangen zonder het beu te worden. Maar hier komt weer een kritische kant van mij naar boven. Ik word gek van de massa's toeristen die hier staan. En elk uur als de klok aan het stadhuis slaat (dé absolute toeristenmagneet van Praag) staan er duizenden toeristen muisstil naar het schouwspel te kijken. Ik vind er persoonlijk niet veel aan en vind de hele uitvoering lijken op een ingewikkelde versie van de bewegende klok in het Wijnegem Shopping Center, maar ik veronderstel dat het oude karakter er dan voor iets zal tussenzitten. Als de show is afgelopen blaast een trompettist vanboven op de toren van het stadhuis een korte melodie en herhaalt die aan elke kant van de toren. Als hij begint te spelen barst de hele menigte uit in vreugdekreten alsof ze net een Olympische medaille gewonnen hebben. En dat vier keer op een rij: Zuid, Oost, Noord, West. 

Ik hang ongeveer een uur rond op het plein, volledig geobsedeerd door het plein en de mimiek in de beelden. 

Dan wordt ik aangesproken door twee jongens van ongeveer 16 in het Engels met een zwaar accent. Ze zijn bezig met een opdracht voor school en zeggen dat ze uit Nederland komen. Ik onderbreek hen daar en zeg dat ze ook Nederlands kunnen praten. "Oh God Zij Dank" zegt de ene opgelucht. De andere is minstens even gelukkig want hij staat te trappelen alsof hij op hele kolen staat. Ze stellen me vragen over mijn leven in België, over belang van familie, werk, etc… Ze nemen nog een foto van me en zijn terug weg. Daar moet je dus voor naar Praag gaan.. 

Ik kom na het schrijven van dit alles tot de conclusie dat ik onmogelijk de algemene indruk en pracht van deze stad kan overbrengen. En als je echt wil weten hoe deze stad aanvoelt zal je naar hier moeten afreizen. Mijn verdere vertellingen zullen meer een weerspiegeling zijn van mijn eigen conclusies en geen opsommingen van mijn activiteiten. Alleen als dat van waarde kan zijn voor de lezer.