Angstaanjagend confronterend, deze reis door het Vlaamse binnenland. Aan hoge snelheden reis ik langs gemeenten als Erps-Kwerps en Kortenaken. Ik had geen idee dat dit deel van België zo ontwikkeld was. Station na station heerst er een uniformiteit van formaat. Moderne stations quasi volledig in glas opgetrokken, razen aan een hels tempo voorbij. Dat in groot contrast met het bouwvallig krot waar ik elke dag opstap. Veel uniforme maar spiksplinternieuwe wijken in lelijke rode baksteen rijzen omhoog vanachter de kunstberm die aangelegd is om het lawaai van het HST-verkeer te dempen. De trein maakt een bocht en plots sta ik oog in oog met de spitse toren van de universiteitsbibliotheek van Leuven. Het feit dat we ook dit station, aan een verminderde snelheid weliswaar, achter ons laten is in een vreemde vorm angstaanjagend.
Zonder waarschuwing zit ik in het Vlaamse Hageland. Voorstedelijke functionaliteit maakt plaats voor nostalgische wijn-en boomgaarden. We halen topsnelheden van 250 km/h en daardoor maakt het glooiende landschap al gauw plaats voor het stedelijke gewoel van Luik, na Brussel-Noord onze tweede halte.
Het station van Luik-Guillemins is er eentje om te vermelden. Ik had het al vaak op tv gezien vanwege zijn architectuur maar ook vanwege zijn omstredenheid, maar ik denk dat het past in onze Belgische traditie om van onze grotere stations een visitekaartje te maken. Van hier uit zal ik vlug in Duitsland zijn. Dus schakel ik mijn dataverkeer op mijn gsm uit. Die zal ik niet meer terug aanzetten tot vrijdag 12/10, en daarmee stijgt ook de fysieke spanning.
Tot over 11 dagen België.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten