Een van Berlijns bekendste en duisterste delen van zijn geschiedenis is de Berlijnse muur. 28 jaar lang verdeelde die Berlijn in twee delen: Een Russisch-communistisch oosten en een Geallieerd-kapitalistisch westen. Jaren lang was het onmogelijk om deze grens over te steken. Het hele geallieerde westen werd door deze muur omsingeld waardoor het als een eiland opgesloten zat. Er werd zeer veel kapitaal in West-Berlijn gepompt waardoor het aantrekkelijker werd dan het steriel ogende oosten.
Vandaag zie je als buitenstaander niet erg veel meer van de verschillen tussen oost en west. Door mijn zwerftocht door de stad loop ik onbewust van oost naar west. Over, onder en op de grens. Als ik de metro neem reis ik waarheen ik wil, stap ik uit waar ik wil en spreek ik met wie ik wil. Maar je ziet dat de stad nog steeds zijn wonden likt. Als je bijvoorbeeld de S-bahn neemt richting Warschauer straße en vervolgens over de brug loopt die naar de U-bahn leidt, krijg je een klein beetje een idee wat er al gebeurd is in de stad en wat er nog staat te gebeuren. Aan de ene kant een sterke Skyline die getuigt van die Duitse rijkdom, en aan de andere kant een vervallen, haast verlaten stadsdeel dat pijnlijk staat te eroderen.
Maar Berlijners hebben geleerd om sterker te zijn. Ze zitten niet in een hoekje weg te kwijnen met spijt over hun verleden of afkomst. Aan de ene kant zie je het tegenovergestelde, op elke hoek van de straat zie je een verkoper die toeristen aanspreekt om zijn waren te verkopen. Geen gewone typische toeristen-spullen maar Russische mutsen, nepgranaten, gasmaskers, … Alsof ze met zelfspot proberen om het heden wat milder te maken.
Aan de andere kant zie je ook de vernieuwingslust van Berlijn. Het stadsbestuur is vastberaden om op termijn alle littekens zorgvuldig weg te werken. Berlijn is dan ook de grootste bouwput van Europa. Momenteel ligt de hele hoofdas van de stad (Unter den Linden) open. Maar ook de staatsopera, verschillende musea en ontelbare plaatsen voor infrastructuur worden onder handen genomen.
Maar Berlijn is arm. Met een stadsschuld van 60 miljard euro en een werkloosheidsgraad van 15% (met lokale uitschieters tot 40%) is het de zwakste economische regio van het immer sterke Duitsland. De sterkte van Berlijn zit hem juist in die armoede. Huren kost hier in vergelijking met andere Europese steden weinig waardoor het zeer veel creatieve geesten aantrekt. Er heerst en hoge tolerantie en de algemene Berlijnse mentaliteit maken dat Berlijn barst van creativiteit en leven.
Om het met de woorden van burgemeester Klaus Wowereit te zeggen: Berlin is poor, but sexy.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten