Het is nu zo'n 4 jaar geleden dat ik in deze stad was, toen we in schoolverband een daguitstap met de bus maakte. We bezochten toen de voornaamste bezienswaardigheden als de dom, de ruïnes van de oude stadsomwalling, het stadhuis en de pleinen.
Het station van Aken is klein maar functioneel en heeft een typisch Duitse architectuur. Als ik buitenwandel kom ik al gauw enkele typische Duitsers tegen. Blond-harigen, bruin-harigen en bruinharigen die hun haar blond hebben geverfd. Zo van dat piekhaar waarvan alleen de punten blond zijn. En dan stel ik mij de vraag of Duitse mannen dat met opzet doen of dat hun haar gewoon een vreselijke uitgroei heeft. Het lijkt wel alsof ze in een soort van identiteitscrisis zitten omdat ze enerzijds een deel willen uitmaken van de groep Duitsers met die stereotype kenmerken en anderzijds niet geassocieerd willen worden met dat stereotype vanwege zijn afschuwelijk historische achtergrond.
Ik kom tot het zielige besef dat ik de afstand van het station tot aan het hotel totaal onderschat heb. Er wacht mij dus een kilometerslang gezeul met mijn bagage. Maar het loont de moeite, het hotel is klein maar proper en de kamers zijn gezellig ingericht. Bij het inchecken moet ik nog rechtzetten dat ik niet van Denemarken afkomstig ben maar van België. De hotelreceptionist vraagt me ook nog van welke stad ik kom en zeg volmondig en onbewust: Antwerpen. En kom pas 5 minuten later tot het besef dat ik technisch gezien Herentals had moeten zeggen. "Antwerp, very beautiful city!" lacht hij me toe met een halfenthousiasme dat alleen Duitsers kunnen uiten. Ik weet dat hij dat waarschijnlijk bij eender welke stad had gezegd, maar toch denk ik bij mezelf: "I like this guy."
Het is half 5 en ik trek de stad in. Meteen merk ik enkele ongewone karaktertrekken op van de Duitsers. Zo word ik waar ik ook kom aangestaard. Het is alsof ik aan bepaalde standaarden moet voldoen om een zeker vorm van sociale erkenning te krijgen. Misschien lok ik het ook gewoon uit, met mijn semi-toeristische rugzak, mijn zonnebril en mijn dikke sjaal rondom mij. Ik trek naar de adalbertstraße, de voornaamste winkelstraat van Aken. Hier heb ik enkele mijlpalen gezet in mijn leven. Zo at ik hier (op 16-jarige leeftijd) voor het eerst een McFlurry, kocht ik mijn eerste cd van The Hives en schafte ik mijn eerste paar All Stars aan.
Nostalgie alom.
Manneke Vis (Sorry, dat was lame)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten