Dit is het dan. Misschien wel het spannendste deel van mijn reis: de nachttrein naar Praag. De trein staat gepland te vertrekken om 22u28 maar hij laat op zich wachten. De zenuwen gieren door mijn lijf wanneer ik op het perron sta. Elke trein die de Hohenzollernbrücke over komt hou ik goed in de gaten. De omroepster kondigt het arriveren van de CityNightLine aan en als ik die over de brug zie komen gaat het in mijn hoofd: 'Waar ben ik aan begonnen'. De trein is een vreemde samenstelling van treinstellen uit verschillende delen van Europa. Er zitten Nederlandse wagons bij maar ook Duitse, Russische, Tsjechische en vreemd genoeg ook Spaanse. Op mijn wagon prijkt de naam van de verbinding: Kopernikus! De trein komt van Amsterdam en dat zal ik geweten hebben aangezien in mijn slaapcoupé al 3 Nederlandse dames. Ze zitten waarschijnlijk al van een uur of 9 op de trein en slapen bijgevolg al. Het is een heel gedoe om het huishouden van koffers en zakken in het donker en zonder al te veel lawaai te maken op te bergen. Bij mij lukt dat redelijk goed, maar de twee anderen die ook in Keulen opstapten hadden er meer moeite mee.
Natuurlijk slaap ik helemaal bovenaan waar er helemaal geen plaats is. Daarbij moet ik een laddertje opklimmen dat blijkbaar een paar onderdelen mist, met als fantastische gevolg dat ik in al mijn enthousiasme plat op mijn rug de grond op ga. Wanneer ik eindelijk boven ben geraakt en iedereen zo goed als slaapt heb ik moeite om de slaap te vatten. Misschien was die laatste Americano er te veel aan of misschien ben ik nog te hyperactief van de zenuwen die een uur geleden door mij stroomden. En dan als je denkt dat je in slaap gaat vallen begint de dame op leeftijd aan de overkant grandioos te snurken. En als ik zeg grandioos bedoel ik ook echt grandioos. Ik pak mijn laptop en begin dan maar aan een pak series. Uiteindelijk zal het 4 uur zijn vooraleer ik de slaap vat.
Die slaap was echter niet van lange duur want een half uur later komt de conducteur de drie Nederlandse dames wakker maken omdat we bijna in Berlijn aankomen. Wanneer ze eindelijk weg zijn (het duurde meer dan 20 minuten vooraleer ze hun bagage bij elkaar gezocht hadden) lukt het mij veel beter om te slapen.
Ik word opnieuw wakker rond half 8 en besluit om mij te gaan opfrissen. Ik merk dat nu ook het andere meisje, dat samen met mij in Keulen opstapte, ook weg is. Ze zal waarschijnlijk in Dresden zijn afgestapt. Nu ligt alleen nog een oudere man in de coupé. Wat daarna gebeurde kan ik moeilijk verklaren. Ik ga naar een van de kleine lavabo-ruimtes die geïnstalleerd zijn om de reizigers de mogelijkheid te geven zich op te frissen. Ik wurm mezelf het kamertje in en begin spontaan te lachen zonder enige reden. Ik blijf lachen en ga met pijn in de buik, voor zover dat dat mogelijk is, op de grond zitten. Het duurt bijna een volledig kwartier om mezelf terug bij mijn zinnen te laten zijn. Misschien zaten die Nederlanders er voor iets tussen..
Met tien minuten vertraging kom ik aan in Praag. Ik neutraliseer de beveiliging en trek met de nodige kracht de rode hendel open. De deur zwaait met veel hoge tonen open en denk bij mezelf: Here we go again.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten