5 uur duurt het om van het centrale station in Praag naar Berlijn Hauptbahnhof te reizen. Ik zit duidelijk in de betere wagon want naar verluid werden er in de volgende wagon baby's verschoond en dergelijke. Datzelfde Hauptbahnhof in Berlijn is een immens grote en min of meer logisch opgebouwde constructie. Ik wil naar het klantencentrum van de openbaar-vervoer maatschappij van Berlijn gaan, maar daar staat een rij van zeker 10 meter aan te schuiven en om eerlijk te zijn weet ik ook niet goed hoe de metro in Berlijn werkt, want het is een van de ingewikkeldere die ik al gezien heb. Ik besluit om gewoon een taxi naar het appartement te nemen. In ongeveer 15 minuten kom ik daar aan. Dit maal verblijf ik niet in een volledig appartement maar huur ik een kamer (zimmer) in het appartement van iemand anders.
Als ik aan de ingang van het steriele communistisch-ogende appartementsblok sta krijg ik het plots wel heel warm als er niemand bij het desbetreffende huis de parlofoon opneemt. Ik bel naar de gsm-nummer die ik op mijn reservatie vind maar ook daar neemt niemand op. Uiteindelijk, na 3 keer bellen aan de parlofoon, neemt er iemand op. Na mij voorgesteld te hebben zeg ik in mijn allerbeste Duits: 'Ich habe ein zimmer reserviert hier.' Antwoordt de jongeman: 'Heute?' 'Genau Heute. Bis Freitag' zeg ik een beetje nerveus. 'Ok', zegt de man en laat me binnen. Blijkbaar had de jongeman van rond de 25 de reservatie over het hoofd gezien en had nog een uurtje nodig om de kamer op orde te krijgen. Ik trek intussentijd de stad in.
Als je van Praag komt geeft Berlijn je een beetje een cultuurshock. De architecturale uniformiteit uit vervlogen gouden periodes maken ijskoud plaats voor een nooitgeziene mix tussen historisch geredde panden, communistische functionaliteit en het nieuwste in de moderne architectuur. Ik kan Berlijn en zijn inwoners met geen enkele stad vergelijken. Het heeft de coolheidsfactor van Stockholm, de levensmentaliteit van de Parijzenaars, een portie cultuur zo groot als die van Rome en ja het moet gezegd misschien wel een klein beetje de bangelijkheid van Antwerpen. Maar er is hier één ding dat ik nog nooit in zulke mate gezien heb: de Berlijnse energie. Om een indruk te krijgen van zo'n 'stedelijke energie' moet je natuurlijk naar hier komen. Maar in een dikke twintig jaar sinds de val van 'de muur' heeft waarschijnlijk die Berlijnse energie ervoor gezorgd dat de stad is omgevormd van een verziekte puinhoop tot een moderne en bloeiende stad die ik met veel plezier de volgende dagen zal verslinden.
Berlin, sind sie schon fertig?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten